Lopende zaken

Actieve bifidus voor hazen?

2010-06-20T06:15:33+02:00

De Nacht van Vlaanderen-marathon, mijn nummer twaalf is gelopen. Examens en nog wat drukke privé-bezigheden hielden me de laatste tijd alweer ver van de blogwereld. En toch deed het deugd om eergisteren in Torhout opnieuw vertrouwde gezichten/namen tegen het behoorlijk afgetrainde lijf te lopen : Francis, Cremke, Koen (de blogversie van de Marathonman eigenlijk) en nog een pak anderen.
Voor het eerst in mijn marathonbestaan had ik een haas aan mijn zijde, Kenneth met name. Hij liep al verscheidene marathons, PR 2u49' (hallelujah!), maar vaak haalde hij de finish niet, pech was al vaker zijn deel. Nu zou hij proberen vertrouwen te tanken door mij te hazen.
Geen van ons tweeën loopt goed bij warmte, wat dat betreft mochten we niet klagen. Ideale temperatuur, misschien iets te veel wind, maar de perfectie bestaat nu eenmaal niet. We startten in 3'51", alvast 20" voorsprong op ons schema van 2u56'. De uiteindelijke bedoeling was onder de 3u00' lopen, ik weet het, mijn doelstellingen volgen elkaar op en gelijken ook verdacht veel op elkaar. Zoals steeds vlogen de eerste kilometers voorbij, het leek goed te gaan. Tussen kilometer 10 en 20 kreeg ik het verdomd lastig, ik zette me achter Kenneth en klemde de tanden stevig op elkaar. Pijn in de hamstrings links, ter hoogte van de schenen, waarom spande ik die veters ook zo hard aan? Ik moest plassen, maar wou niet stoppen. Doorbijten, niet zeuren. Kenneth zette me schitterend uit de wind. Ik denk dat we halverwege doorkwamen in 1u27'40". Jammer dat de 21,1 km. niet stond aangeduid, of misschien heb ik het gewoon niet gezien? En dan begon voor de haas de miserie : aan de kant met problemen (zie titel). De gellekes waren hem niet bevallen, even hurken was aangewezen. Na twee kilometer pikt hij weer bij me aan, we beginnen aan mijn favoriete gedeelte, tussen kilometer 25 en 35, dat is meestal het moment waarop ik wat mensen begin in te halen, de kilometers compenseren mijn gebrek aan pure snelheid. We halen kilometer 30 in 2u06', 1 minuut trager dan het schema, maar nog prima op schema voor een tijd onder de 3 uur. Het kilometer 30-punt is ook de laatste aanduiding die ik zie, km. 35 en 40 zag ik niet, de nacht was er immers eindelijk ook geraakt. Kenneth haalt nu een grote groep (nou ja, zo'n tiental lopers) bij, en zet zich resoluut aan de kop. Kilometer 36, een nieuwe sanitaire stop voor mijn haas. Ik zie hem jammer genoeg maar na de finish terug. Nu moét ik het afmaken, ik kan dat beulenwerk van een goede vriend toch niet vergeefs laten zijn? Zo snel de eerste kilometers voorbij lijken te vliegen, zo tergend langzaam kruipen ze nu over het asfalt. Ik ben nu plots zelf haas voor een groepje, ik pep me op, dit moét lukken. Hoeveel kilometer nog? We zijn met zijn allen een beetje het tijdsbesef kwijt. Is dat daar niet Torhout? Moet ik hier naar links? En die benen, die voeten, waar moeten ze naartoe? En toch, we haspelen nu de kilometers af in 4'19", prima! De laatste volledige kilometer is ook de traagste : 4'22". De laatste 195 meter blijken er 369, ik leg ze af in 1'32", 4'11"/km. Was de marathon dan 174 meter te lang? Niet noodzakelijk, ik had mijn Garmin ingesteld op ronden van 1 km. Een kleine afwijking is altijd mogelijk en het is ook helemaal niet zeker dat ik steeds de ideale looplijnen volgde. Hoe dan ook, ik liep voor de derde maal onder de 3 uur (2u58'38"), dat was alweer van oktober 2008 geleden. Na een loopvrij januari 2010 had ik dit nooit verwacht. En voor één keer moet ik mijn dankwoord exclusief houden voor de man met de mooiste hielen ter wereld. Zonder hem was het niet gelukt! Andere gellekes en je vliégt in Dublin. Duizendmaal dank, compañero.

Jip en Janneke in Someren

2010-05-20T09:47:23+02:00

Het is gebeurd! Ik heb mijn allereerste en meer dan waarschijnlijk ook allerlaatste loopwedstrijd gewonnen, en neen, het was niet de halve marathon van Leiden, daar lopen échte atleten. Afgelopen zondag zou ik in Leiden starten, maar soms veranderen mannen plannen. Coach Gino besloot zaterdag om me te vergezellen naar en te hazen in Leiden. Hoewel we héél vroeg vertrokken, bleek al snel dat het nipt zou worden om op tijd aan de start te komen, we moesten eerst nog inschrijven, volgens de website diende je ook via shuttlebus ter plaatse te geraken. Ik herinnerde me plots dat er ook in Someren een wedstrijd was, over 5,10,15 of 20 kilometer. Een paar toetsaanslagen op de GPS, rijrichting aanpassen, plaatselijke bevolking aanspreken en mooi op tijd stonden we in Someren te blinken, waar de organisator net niet achteroversloeg toen hij hoorde dat er buitenlanders aan de start kwamen. Het is dan ook zo'n heerlijke wedstrijd, een aantal ronden langs het water, door de bossen, meestal op verharde paden en na de wedstrijd een koffietje en Limburgse vlaai, wat fruittaart blijkt te zijn, we reizen om te leren... Dat alles voor 5 euro, waarbij dan nog een gedeelte wordt afgestaan aan een goed doel. Het is wel eens anders hier bij ons ...
Zo'n 100 deelnemers aan de start voor de Allemansloop van Someren. Drie lopers gaan coach Gino en mij voor. Het parcours is mooi, maar behoorlijk zwaar, wat klimwerk en een passage over bospaadjes halen er de snelheid uit. Haas Gino zorgt voor de bevoorrading en dat is een echte luxe, zo vertraag je geen moment. Na één ronde (exact 5 kilometer!) halen we één loper in, podiumplaats dus, mocht er al een podium zijn. De snelste loper (na mijn haas uiteraard) liep blijkbaar de 10 km. en stopt na twee rondjes (35'30", een tijd waar ik zelfs niet over durf te dromen). Mijn rondetijden zijn behoorlijk egaal, ik kom door in 40'20" na tien kilometer en in 1u00'50" na drie rondjes. Opnieuw stopt de leider en plots rijdt de fiets vlak voor mij, ik loop aan de leiding, en dat doet behoorlijk raar. Eigenlijk is het zelfs vervelend met zo'n fietser voor je, zodra die eventjes doortrapt, snelt hij van je weg en toch wil je hem bijhouden. Hoewel coach Gino me zegt dat er geen dichte achtervolgers zijn, blijf ik tot op het einde wantrouwig. Dit lijkt te mooi. Gelukkig begin ik nu mensen te dubbelen, zo kan je van mikpunt naar mikpunt en vergeet je een beetje dat je kapot zit. De laatste rechte lijn is genieten, coach Gino laat me echter niet uitbollen, en drijft me naar een behoorlijke 1u21'15". Bloemen noch podium, maar dat vind ik niet erg. Ik geniet van die zege, natuurlijk was het tegen Jip en Janneke, maar laat Svenneke dan maar heel even in de waan dat hij net Olympisch goud behaald heeft. De ontnuchtering komt toch, geen probleem.

Ja het leven was Leiden

2010-05-15T14:13:47+02:00

Het vorige bericht dateert van 27 januari. Erg, héél erg. Het zal (hopelijk) niet meer gebeuren. Lopen doe ik vaker, dat wel. Het gaat echter sedert de blessure aan de knie nooit meer echt vlot. Ik ben al lang genezen verklaard en bouwde week na week de kilometers op, maar er blijft altijd wel pijn in en rond de knie, meestal 's morgens. Laten we het voor het gemak maar op slijtage houden, alle vervaarlijke tackles van weleer eisen nu hun tol.
Het viel me overigens op dat zelfs een getraind lichaam na een maand rust echt van nul herbegint. Mijn schoenen aantrekken was goed voor twintig hartslagen meer, de Garmin aantikken nog eens tien slagen en zo bleek het aanvankelijk onmogelijk om onder de 140 slagen te 'lopen' (lees 'slenteren'). Ook de spieren protesteerden weken aan een stuk. Inmiddels is dat allemaal verholpen, ik smeek weer om een iets hogere hartslag en de spieren voelen soepel aan. Ik tast alleen nog in het ongewisse over mijn conditie. In een eerste test leidde coach/haas Gino me naar een normale 18'03" over een kleine 5 kilometer, op ons gebruikelijk testparcours waar ik al sneller liep (17'45"), maar slecht was dat zeker niet. Twaalf kilometer in en rond Oosterzele was een tweede test. Hier liep ik 48'03" over een behoorlijk geaccidenteerde omloop.
En morgen komt nummer 3, waarbij ik spontaan terugdenk aan Robert Longs hit van héél lang geleden : Ja het leven was lijden... Ik loop immers de halve marathon in Leiden. Ideaal is het zeker niet, het wordt immers vroeg opstaan en ver rijden, helemaal alleen. Zielig, hé? Het past echter wel uitstekend in mijn voorbereiding op de Nacht van Vlaanderen, waar ik op 18 juni dolgraag de marathon zou lopen. Als alles morgen meevalt, ga ik er voor! Ik hou jullie op de hoogte en beloof alvast wat vaker te bloggen. Sportieve groeten!

Zoals de Garmin thuis tikt...

2010-01-27T09:11:31+01:00

...tikt hij vanaf morgen ook weer elders. Stilletjes en heel voorzichtig, dat wel. Het knieverdict viel met andere woorden mee : kraakbeen, menisci en kruisbanden zijn intact. Vooral dat kraakbeen baarde me op voorhand zorgen. Zowel dokters als ultralopers op verplicht pensioen hadden me al verteld dat loskomend kraakbeen een abrupt einde kan maken aan het lopen.
In plaats van een ruïne van een knie bleef er dus toch nog een stevig bouwwerk over! Oef! De euforie wordt nu wel nog wat getemperd, de pijn is immers nog niet weg, maar als de diagnose klopt, dan liggen het ergste leed en vooral de langste inactiviteit toch achter de rug. Mijn blessure blijkt in het retinaculum (¿qué?) te liggen, een zone opzij links van de knie. Drie keer shocktherapie, één keer per week moet het probleem definitief oplossen. Ik bespaar jullie de technische uitleg, het komt erop neer dat de kinesist (fysiotherapeut) met een soort van pistool schokken/geluidsgolven op de getroffen plek afvuurt. Naar verluidt gebruiken ze het toestel ook om nier- en galstenen te verwijderen. Het voelt alsof iemand met een hamertje razendsnel op mijn knieschijf zit te rammen. Best pijnlijk, maar dan enkel de eerste minuten, daarna voel je niks meer en iedere fervente loper weet dat het doel de middelen heiligt. Als je dan nog hoort dat je weer mag lopen, zij het maximum 3 maal per week een uurtje aan een rustig tempo, dan straal je toch gewoon? Ik maak nog even voorbehoud, wacht nog af of het herstel verloopt zoals voorspeld, maar ben wel héél blij met de hudige diagnose. En na een inactviteit van vier weken, ga ik donderdag, morgen dus, zalig een uurtje lopen, langzaam maar lekker. Toch?

Waar de Garmin bleef stille staan...

2010-01-19T09:00:02+01:00

Voor één keer is geen nieuws slecht nieuws. Ergens eind december werkte ik een snelle training af op de loopband. Het was immers onmogelijk om op bevroren sneeuw buiten te trainen, je zou wel eens een blessure kunnen oplopen. Naar het einde van die stevige training voelde ik pijn in de linkerknie, een ongewone maar niet ondraaglijke pijn. 's Zondags kon ik zelfs nog behoorlijk - en pijnvrij! - crossen in Rieme. Als naturaprijs koos ik er voor een set schroevendraaiers. Hilarisch als je weet hoe handig deze Harry is.
Twee dagen later was de pijn niet langer te harden, trainen ging eigenlijk niet meer, maar ik wou het jaar toch nog afsluiten met een rustige training, op 31 december. Het is dan ook mijn laatste training geweest. En dan kom je in de medische greep : huisarts, rx-foto's, echografie, specialist... Er werd gedacht aan bursitis, patellapeesontsteking, maar uitsluitsel is er nog niet. Vermoedelijk zit het probleem nog elders en straks - over anderhalf uur - ga ik onder de scanner. Daar kan je menisci, gewrichtsbanden en kraakbeen laten onderzoeken, naar verluidt. Hopelijk volgt dan volgende week maandag een duidelijke diagnose en krijg ik uitsluitsel over mijn looptoekomst. De specialist vertelde me alvast na mijn herstel niet langer intensief te trainen en een snelle marathon maar uit mijn hoofd te zetten. Tenslotte werd ik toch al een dagje ouder...
Objectief gezien heeft die man overschot van gelijk, maar het competitieve vuur in mij brandt nog, ik heb er nog zin in. Ik wil nog één keertje onder die drie uur gaan op de marathon. Pleáse.
Ik hou jullie op de hoogte van de analyses. Sportieve groeten van een bange Sven.

Derde cross, goede cross

2009-12-08T12:18:54+01:00

Het is een bizar wereldje, dat van de crossers, of moet ik het eerder over veldlopers hebben om misverstanden met de sport van de heren Nys en Albert uit te sluiten? Als leek kom je wel eens voor verrassingen te staan. Je kan aan een cross meedoen voor 10 euro als je geen Val-nummer hebt. Als je lid bent van een atletiekvereninging heb je er wel één, en dan kan je gratis (lidgeld even buiten beschouwing gelaten) door de Vlaamse modder vlammen. Vóór iedere wedstrijd vul je ook een kaartje in met je gegevens erop, dat je bij de finish aan de organisatoren overhandigt. Zowat een uur later begint in de plaatselijke kantine het meest verrassende ritueel : om beurten, op basis van je behaalde plaats, mag je aanschuiven aan een soms rijkgevulde prijzentafel en een natura-prijs uitkiezen.
Afgelopen zondag mocht ik al die procedures nog eens meemaken in Oudenaarde. Het heeft echter niet veel gescheeld of ik gaf er de brui aan, wegens onvindbare kleedkamers. Nergens hing er een pijltje, ik werd door goedmenende mensen van hot naar her gestuurd. Net toen ik op weg was naar de auto (waar ik me dan maar ging omkleden, niet deelnemen is voor 'losers') loodste een goede ziel me de keurige kleedkamers binnen. De cross zelf vond ik de mooiste van het seizoen. Bij mijn debuut in Zwijnaarde waren de omstandigheden zó goed, dat je eigenlijk niet over een cross kon spreken en in Deinze blies ik in mijn overmoed - het adjectief jeugdig zal ik maar niet gebruiken - de motor al in de eerste ronde op. Nu startte ik relatief rustig, beperkte me tot volgen in de smalle stroken en benutte de vrije ruimte om wat lopers in te halen. Het parcours liep langs een aantal voetbalterreinen, had ook een tweetal goed beloopbare heuvels in petto en dankzij de weergoden flink wat zware stroken. Ik kon voor één keer de 4 ronden in een gelijkmatig tempo afwerken en kwam als 50ste op 102 deelnemers over de streep. Ook dat is even wennen. Bij stratenlopen eindig ik of net in of net buiten de eerste 10%. Bij het veldlopen is het echt knokken om binnen de eerste helft van het deelnemersveld te finishen. En de prijzentafel daar in Oudenaarde? Indrukwekkend, als 50ste kon ik nog voor een mini-koffiezet kiezen. Daarvoor loop ik al eens graag door de modder! Naar verluidt is dat crossen ook goed voor marathonlopers, dus dat is alvast meegenomen.
Sportieve groeten en tot op de volgende cross!

November in cijfers...

2009-12-04T18:00:03+01:00

Dankzij mijn nieuwe loopmaatje kan ik voortaan makkelijk mijn trainingen in maandelijkse overzichten gieten. Je gaat er niet sneller door lopen, het biedt eigenlijk geen meerwaarde, maar voor de cijferfreak in mij is het genieten. Zo lees ik van de pc af dat ik in november 24 maal de loopschoenen aantrok, samen goed voor 306,05 kilometer, 27u10'14" loopplezier (- 30' afzien in de cross in Deinze). de gemiddelde hartslag bedroeg 130, de maximale 167 (bereikt tijdens de cross in Zwijnaarde). In doorsnee liep ik aan 11,3 km./u. Mevrouw Kimpen hoef je er vermoedelijk niet van te overtuigen dat lopen goed is voor de lijn : in november verbrandde ik al lopend 24.246 calorieën.
Wees gerust, ik ben niet van plan voortaan iedere maand met een dergelijk overzicht uit te pakken, maar het speelgoed is nieuw dus gun me even dit pleziertje. Of het ook overmorgen, zondag, even leuk wordt, valt nog af te wachten. Om de glijpartijen in de veldloop van Oudenaarde tot een minimum te beperken, monteerde ik alvast lange spikes. Hierover later meer... Prettig en sportief weekend!

Even overlopen

2009-11-23T10:16:09+01:00

Soms schrijf je niks omdat er niks gebeurt, omdat je routineus een trainingsprogramma afwerkt. Soms is het oorkussen van de duivel de oorzaak. Inderdaad, die luiheid kenmerkt mij vaak. Een blog schrijven heeft wel iets weg van seks : je denkt er vaak aan, maar het komt er niet altijd van.
En toch is er heel wat veranderd in mijn loopleven. Sedert eind oktober heb ik een nieuw vast loopmaatje, de Garmin forerunner 405. Voor mensen met (licht) autistische trekjes een zaligheid, je krijgt een schat aan data te zien, eerts op je horloge, nadien op je pc, afstand, snelheid, hartslagen, je ziet via Googlemaps ook waar je gelopen hebt en je kan nog eens versneld de afgelegde weg in beeld brengen (je bent dan wel gekrompen tot een rood stipje, maar da's niet erg). Het volstaat gewoon met het horloge in de buurt van je computer te komen, de gegevens worden draad- en (voorlopig) feilloos doorgestuurd.
Omdat je echter van een nieuwe hartslagmeter niet sneller gaat lopen, zorgde trainer Gino voor wat extra prikkels : veldlopen staat dit seizoen bovenaan. Mijn allereerste veldloop in 25 jaar viel nog goed mee, maar ik had dan ook alle omstandigheden mee : het was zowaar een thuiswedstrijd (we liepen in mijn vroegere humanioraschool Don Bosco Zwijnaarde) en de zon zorgde voor goed beloopbaar gras. Ik haalde een gemiddelde van 3'47"/km, goed voor een 16de plaats op 36. Drie weken later blies ik vakkundig mijn motor op in Deinze. Ik spurtte links en rechts heel wat lopers voorbij in ronde 1, in ronde twee en drie werd ik langs diezelfde flanken door nog meer lopers achtergelaten. Leeg en uitgeteld finishte ik met een gemiddelde van 4'07"/km., ditmaal als 72ste op 150. Het is toch even wennen, als je gewoon bent om eerder vooraan in de klassementen te eindigen.
Tussendoor liep ik wel een goede bijna halve marathon (20,67 km. volgens Garmin) in Ploegsteert. Bij mijn vierde deelname daar haalde ik de finish na 1u21'59", een nieuw PR.
Deze week doe ik het eventjes kalmaan, maar volgende week zondag spring ik als een dartel veulen de Oudenaardse wei in! Hopelijk ben ik niet opnieuw razendsnel uitgedarteld. Sportieve groeten van een blogger met goede voornemens.

De Leiemarathon, slot

2009-09-28T15:19:44+02:00

Nu er al een weekje over de Leiemarathon is gegaan, wil ik nog één keertje omkijken en de Alprosoja-marathon uitwuiven, misschien tot over twee jaar?
Tot mijn grote blijdschap en verbazing behaalde ik vorige week zondag zowaar een top-10 plaats. Nipt, ik was tiende! Bij de aankomst wist ik dat totaal niet, ik vernam het pas 's anderendaags toen ik een van de organisatoren belde. Na 18 kilometer ongeveer liep ik in 33ste positie, iets wat perfect overeenstemde met mijn borstnummer. Die nummers waren overigens per richttijd ingedeeld, heel origineel, maar het zorgde vooraf voor nog wat extra-stress. Wat als nummer 33 weer eens een klop van de hamer krijgt? Wat als..., ach de gebruikelijke overbodige muizenissen. Iets over halverwege liep ik een groepje voorbij, en vanaf dan kon het soms kilometers duren eer er nog iemand in zicht kwam. De lopers die mij voorbijsnelden, haalde ik na een tijdje weer in, een goed teken. Hier en daar stonden lopers met krampen of oververhit aan de kant. Ik denk dat ik op het einde nog een viertal lopers inhaalde, maar ik had over posities geen flauw benul. Uiteindelijk bleek het dus een onverhoopte top-10!
Die plaats kon echter niet volledig mijn lichte ontgoocheling wegnemen : in 2007 en 2008 liep ik in het najaar telkens onder de drie uur, in 2009 liep ik tweemaal 3u01 en één keer 3u05. Bij beter weer was ik vermoedelijk wel onder de drie urengrens gebleven, maar dan was ik zelfs niet in de top-20 geëindigd. Maar goed, geen vermelding in Runners World volgend voorjaar.
's Anderendaags kwam er nog een kleine teleurstelling bij. Ik was na de finish niet tot in de zo geroemde recoverzone geraakt. Het is natuurlijk ook niet zo eenvoudig om die 5 vrienden die de ganse marathon elk op hun manier meebeleefden en voor een schitterende ondersteuning zorgden nóg eens minstens een half uur te laten wachten. Toch jammer.
Tot slot volgen nog wat cijfers. Een echte marathonloper kan immers niet zonder. De eerste vijf kilometer legde ik vermoedelijk af in 20'40" (ik drukte een tweetal minuten na de start pas af, overgeconcentreerd waarschijnlijk). De volgende 5 km. liep ik in 21'20", dan 20'46" en tot halverwege nog eens 25'56" (voor 6,1 km.). Doortocht aan km. 21,1: 1u28'43". Negenenvijftig minuten en vijfenveertig seconden later kwam ik aan km. 35. KM. 37 volgde 8'47" later, km. 38 na 4'38". De laatste 4,2 km. legde ik af in 19'06". De maximaal behaalde hartslag was 162 (92% HRmax) en de gemiddelde was 158 (89% Hrmax).
En nu? Weer vooruitblikken en een geschikte voorjaarsmarathon zoeken. En vooral : hopen op regen, wolken en koude tegen dan! U hoort er nog van!

Herfstmijmeringen

2009-09-21T10:34:24+02:00

Eindelijk ben ik nog eens aan het klavier geraakt, het is alweer veel te lang geleden. De afgelopen maand was het trainen, trainen en twee weken afbouwen voor de gisteren gelopen Leiemarathon. Eén wedstrijd stond daarvóór nog op het programma. Oorspronkelijk zou ik voor de derde maal de halve marathon van Evergem lopen op zaterdag 5 september. Coach Gino en ik beslisten dat het beter was iets minder lang te lopen : 10 kilometer in Tilburg, op 6 september. Evergem werd echter niet volledig gedumpt, de loopschoenen bleven thuis maar het werd live genieten van straffe prestaties. Tof om eens als toeschouwer een loopwedstrijd te ondergaan.
In Tilburg 's anderendaags was ik behoorlijk wat stiller, maar de prestatie was goed: 38'06" op een exacte 10 km, veelbelovend voor de Leiemarathon.
Gisteren was het dan zover en de stress had me weer in een wurggreep. Ik slaagde er zelfs in cursussen Spaans zoek te maken. Het was dan ook een unieke marathon : trainer Gino begeleidde (loop)vriend Kenneth met de fiets, vrouw Kaat zou proberen 38 kilometer aan mijn zijde te fietsen, voorwaar geen sinecure, zeker niet in het begin, als de groepjes lopers nog samen klitten en het volledige, relatief smalle jaagpad innemen. Een hobbel links, een put rechts en daar ging die ketting. Wég Kaat. De kettingbeschermer werd er vakkundig afgerukt (dit zag ik uiteraard niet zelf) en nauwelijks twee kilometer verder was Kaat weer aan mijn zijde. Het is niet altijd evident voor de lopers, die individuele fietsbegeleiding, maar wel een ongeziene luxe als je er zelf eentje hebt. Geen gezeul met onhandig in een broekzak opgeborgen gelletjes (ik nam er eentje vóór en vijf tijdens de wedstrijd), geen angstig zoeken naar op voorhand afgegeven persoonlijke drankjes (ik blijf zweren bij ORS, een middel tegen uitdroging bij babies).
De wedstrijd zelf verliep voorspoedig. Ik startte niet al te snel, de hartslag was relatief hoog, maar daar zat ook de hitte voor veel tussen, de beloofde wolken en buien bleven - jammer genoeg voor mij - uit. Na zo'n 20 kilometer begon ik stilaan mensen in te halen, halverwege passeerde ik in 1u28'45", waardoor ik wist dat sub3 uitgesloten was, die laatste loodjes, nietwaar. Het bleef wel soepel draaien, ik haalde steeds meer mensen in, zag verschillende lopers door krampen geplaagd opgeven. Jammer genoeg viel ook Kenneth stil en op advies van trainer Gino stapte ook hij uit de wedstrijd. Met nog 4 kilometer te gaan, kwam de coach bij mij aanpikken en sprak me nog wat extra moed in, en door nog een drietal lopers in te halen, passeerden de kilometers zonder dat ik er veel erg in had. De gevreesde man met de hamer (in het Spaans is het met de voorhamer, die doen er altijd graag nog een schepje bij) bleef weg, de kilometers werden aan 4'30" afgelegd, en uiteindelijk kwam ik in 3u01'02" (?) over de finish, vermoedelijk in een mooie positie, maar dat weet ik nu nog niet.
Zoals steeds waren er rond de marathon héél ontroerende momenten : Francis die me op een voor hem moeilijk moment heel sportief sterkte toewenste, Kaat die me na de finish met een jeansbroek vol kettingolie om de hals viel, trainer Gino die ontroerd was door de speciaal bedrukte truitjes (vooraan 'Team Gino V Geyte, achteraan onze respectieve namen), een schitterend publiek, dat nu eens Gino, dan weer Sven naar me riep, steeds strategisch aan en rond bruggen opgesteld, dochter Rebeca die dankzij het betere pilootwerk van Kathleen mij meermaals kon aanmoedigen. Het zal nog even duren voor die mengelmoes van emoties is verwerkt, maar ik wil alvast iederéén bedanken, vooral die fietsster aan mijn zijde. Ten slotte was het deugddoend om te voelen hoe ook een heel ontrouwe blogger nog door gedisciplineerdere bloggers hartelijk wordt ontvangen!

Luierdelui

2009-08-17T13:45:48+02:00

De titel slaat niet op mijn looptrainingen, wel op het bijhouden van mijn blog. Het excuus van examens en reizen ligt al ver achter me, dus kan ik het enkel nog aan luiheid toeschrijven. In die twee blogvrije maanden werd er wel flink getraind met tussendoor een weekje uitblazen in Spanje. Een unieke ervaring mocht ik begin juli meemaken : het debuut van echtgenote Kaat in een 5km.-wedstrijd in buurdorp Zevergem. Kaat heeft niet die brandende loopambitie die mij zo kenmerkt, gelukkig maar, 't zou hier anders een echt stresskot zijn. Ze loopt wel heel erg graag en één wedstrijdje moet je dan toch meedoen? Ik haasde haar naar een tijd ruim onder de 30' en ze had "overschot", maar belangrijk vond ze dat eigenlijk niet. Het gaat haar om dat heerlijk ontstressende effect van het lopen, een effect dat het lopen ook nog steeds heeft voor mij, ook al nemen strakke schema's en stevige marathonvoorbereidingen soms eens te uitgesproken het voortouw. Dat was onder meer vorige week vrijdag zo tijdens de halve marathon in het verre Dalfsen (iets voorbij Zwolle). Mijn tijd viel me zwaar tegen : 1u29'40", zowat een kilometer trager dan gewoonlijk. Warmte? Vakantienaweeën? Ik heb er niet echt een verklaring voor en kon het ook al snel relativeren, ik had mijn stinkende best gedaan, meer zat er blijkbaar niet in. En nu train ik stevig door, nog één zware week (vermoedelijk boven de 100 kilometer), de week nadien wordt het wat rustiger en op 5 september volgt een laatste test bij de halve marathon van Evergem, waar ik in 2005 mijn allereerste wedstrijd liep. Tegen die tijd is de Leiemarathon (20 september), mijn elfde marathon, al nakend. Ik kijk er, samen met heel wat bloggers, als ik op de voorinschrijvingen afga, naar uit! Sportieve groeten.