19-01-10

Waar de Garmin bleef stille staan...

Voor één keer is geen nieuws slecht nieuws. Ergens eind december werkte ik een snelle training af op de loopband. Het was immers onmogelijk om op bevroren sneeuw buiten te trainen, je zou wel eens een blessure kunnen oplopen. Naar het einde van die stevige training voelde ik pijn in de linkerknie, een ongewone maar niet ondraaglijke pijn. 's Zondags kon ik zelfs nog behoorlijk - en pijnvrij! - crossen in Rieme. Als naturaprijs koos ik er voor een set schroevendraaiers. Hilarisch als je weet hoe handig deze Harry is.
Twee dagen later was de pijn niet langer te harden, trainen ging eigenlijk niet meer, maar ik wou het jaar toch nog afsluiten met een rustige training, op 31 december. Het is dan ook mijn laatste training geweest. En dan kom je in de medische greep : huisarts, rx-foto's, echografie, specialist... Er werd gedacht aan bursitis, patellapeesontsteking, maar uitsluitsel is er nog niet. Vermoedelijk zit het probleem nog elders en straks - over anderhalf uur - ga ik onder de scanner. Daar kan je menisci, gewrichtsbanden en kraakbeen laten onderzoeken, naar verluidt. Hopelijk volgt dan volgende week maandag een duidelijke diagnose en krijg ik uitsluitsel over mijn looptoekomst. De specialist vertelde me alvast na mijn herstel niet langer intensief te trainen en een snelle marathon maar uit mijn hoofd te zetten. Tenslotte werd ik toch al een dagje ouder...
Objectief gezien heeft die man overschot van gelijk, maar het competitieve vuur in mij brandt nog, ik heb er nog zin in. Ik wil nog één keertje onder die drie uur gaan op de marathon. Pleáse.
Ik hou jullie op de hoogte van de analyses. Sportieve groeten van een bange Sven. 

09:00 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ai, dat is minder goed nieuws om het jaar mee in te zetten. We duimen dat het allemaal meevalt en dat we dit jaar nog een subdrie van jou te zien krijgen.

Gepost door: harmsie | 19-01-10

medische analyse shit man ... dat komt aan ...
Mag ik je toch een sprankeltje hoop aanbieden: medisch gevormde mensen spreken nogal snel van 'een dagje ouder' en 'rustiger aan', maar daarbij gebruiken ze toch iets te dikwijls statistiekjes en spelen ze in de eerste plaats op safe.
Laat je niet kisten, hou het been stijf (sic) en laat jezelf eerst een goed herstel toe. En daarna ... terug onder de 3u?? En waarom niet!?

Gepost door: geert | 19-01-10

Hopelijk valt het allemaal nog wat mee maandag, wat rust en een goed herstel en dan zit die snelle marathon er nog steeds in.

Gepost door: Marc | 19-01-10

De commentaren zijn gesloten.