Nu er al een weekje over de Leiemarathon is gegaan, wil ik nog één keertje omkijken en de Alprosoja-marathon uitwuiven, misschien tot over twee jaar?
Tot mijn grote blijdschap en verbazing behaalde ik vorige week zondag zowaar een top-10 plaats. Nipt, ik was tiende! Bij de aankomst wist ik dat totaal niet, ik vernam het pas 's anderendaags toen ik een van de organisatoren belde. Na 18 kilometer ongeveer liep ik in 33ste positie, iets wat perfect overeenstemde met mijn borstnummer. Die nummers waren overigens per richttijd ingedeeld, heel origineel, maar het zorgde vooraf voor nog wat extra-stress. Wat als nummer 33 weer eens een klop van de hamer krijgt? Wat als..., ach de gebruikelijke overbodige muizenissen. Iets over halverwege liep ik een groepje voorbij, en vanaf dan kon het soms kilometers duren eer er nog iemand in zicht kwam. De lopers die mij voorbijsnelden, haalde ik na een tijdje weer in, een goed teken. Hier en daar stonden lopers met krampen of oververhit aan de kant. Ik denk dat ik op het einde nog een viertal lopers inhaalde, maar ik had over posities geen flauw benul. Uiteindelijk bleek het dus een onverhoopte top-10!
Die plaats kon echter niet volledig mijn lichte ontgoocheling wegnemen : in 2007 en 2008 liep ik in het najaar telkens onder de drie uur, in 2009 liep ik tweemaal 3u01 en één keer 3u05. Bij beter weer was ik vermoedelijk wel onder de drie urengrens gebleven, maar dan was ik zelfs niet in de top-20 geëindigd. Maar goed, geen vermelding in Runners World volgend voorjaar.
's Anderendaags kwam er nog een kleine teleurstelling bij. Ik was na de finish niet tot in de zo geroemde recoverzone geraakt. Het is natuurlijk ook niet zo eenvoudig om die 5 vrienden die de ganse marathon elk op hun manier meebeleefden en voor een schitterende ondersteuning zorgden nóg eens minstens een half uur te laten wachten. Toch jammer.
Tot slot volgen nog wat cijfers. Een echte marathonloper kan immers niet zonder. De eerste vijf kilometer legde ik vermoedelijk af in 20'40" (ik drukte een tweetal minuten na de start pas af, overgeconcentreerd waarschijnlijk). De volgende 5 km. liep ik in 21'20", dan 20'46" en tot halverwege nog eens 25'56" (voor 6,1 km.). Doortocht aan km. 21,1: 1u28'43". Negenenvijftig minuten en vijfenveertig seconden later kwam ik aan km. 35. KM. 37 volgde 8'47" later, km. 38 na 4'38". De laatste 4,2 km. legde ik af in 19'06". De maximaal behaalde hartslag was 162 (92% HRmax) en de gemiddelde was 158 (89% Hrmax).
 En nu? Weer vooruitblikken en een geschikte voorjaarsmarathon zoeken. En vooral : hopen op regen, wolken en koude tegen dan! U hoort er nog van!

Eindelijk ben ik nog eens aan het klavier geraakt, het is alweer veel te lang geleden. De afgelopen maand was het trainen, trainen en twee weken afbouwen voor de gisteren gelopen Leiemarathon. Eén wedstrijd stond daarvóór nog op het programma. Oorspronkelijk zou ik voor de derde maal de halve marathon van Evergem lopen op zaterdag 5 september. Coach Gino en ik beslisten dat het beter was iets minder lang te lopen : 10 kilometer in Tilburg, op 6 september. Evergem werd echter niet volledig gedumpt, de loopschoenen bleven thuis maar het werd live genieten van straffe prestaties. Tof om eens als toeschouwer een loopwedstrijd te ondergaan.
In Tilburg 's anderendaags was ik behoorlijk wat stiller, maar de prestatie was goed: 38'06" op een exacte 10 km, veelbelovend voor de Leiemarathon.
Gisteren was het dan zover en de stress had me weer in een wurggreep. Ik slaagde er zelfs in cursussen Spaans zoek te maken. Het was dan ook een unieke marathon : trainer Gino begeleidde (loop)vriend Kenneth met de fiets, vrouw Kaat zou proberen 38 kilometer aan mijn zijde te fietsen, voorwaar geen sinecure, zeker niet in het begin, als de groepjes lopers nog samen klitten en het volledige, relatief smalle jaagpad innemen. Een hobbel links, een put rechts en daar ging die ketting. Wég Kaat. De kettingbeschermer werd er vakkundig afgerukt (dit zag ik uiteraard niet zelf) en nauwelijks twee kilometer verder was Kaat weer aan mijn zijde. Het is niet altijd evident voor de lopers, die individuele fietsbegeleiding, maar wel een ongeziene luxe als je er zelf eentje hebt. Geen gezeul met onhandig in een broekzak opgeborgen gelletjes (ik nam er eentje vóór en vijf tijdens de wedstrijd), geen angstig zoeken naar op voorhand afgegeven persoonlijke drankjes (ik blijf zweren bij ORS, een middel tegen uitdroging bij babies).
De wedstrijd zelf verliep voorspoedig. Ik startte niet al te snel, de hartslag was relatief hoog, maar daar zat ook de hitte voor veel tussen, de beloofde wolken en buien bleven - jammer genoeg voor mij - uit. Na zo'n 20 kilometer begon ik stilaan mensen in te halen, halverwege passeerde ik in 1u28'45", waardoor ik wist dat sub3 uitgesloten was, die laatste loodjes, nietwaar. Het bleef wel soepel draaien, ik haalde steeds meer mensen in, zag verschillende lopers door krampen geplaagd opgeven. Jammer genoeg viel ook Kenneth stil en op advies van trainer Gino stapte ook hij uit de wedstrijd. Met nog 4 kilometer te gaan, kwam de coach bij mij aanpikken en sprak me nog wat extra moed in, en door nog een drietal lopers in te halen, passeerden de kilometers zonder dat ik er veel erg in had. De gevreesde man met de hamer (in het Spaans is het met de voorhamer, die doen er altijd graag nog een schepje bij) bleef weg, de kilometers werden aan 4'30" afgelegd, en uiteindelijk kwam ik in 3u01'02" (?) over de finish, vermoedelijk in een mooie positie, maar dat weet ik nu nog niet.
Zoals steeds waren er rond de marathon héél ontroerende momenten : Francis die me op een voor hem moeilijk moment heel sportief sterkte toewenste, Kaat die me na de finish met een jeansbroek vol kettingolie om de hals viel, trainer Gino die ontroerd was door de speciaal bedrukte truitjes (vooraan 'Team Gino V Geyte, achteraan onze respectieve namen), een schitterend publiek, dat nu eens Gino, dan weer Sven naar me riep, steeds strategisch aan en rond bruggen opgesteld, dochter Rebeca die dankzij het betere pilootwerk van Kathleen mij meermaals kon aanmoedigen. Het zal nog even duren voor die mengelmoes van emoties is verwerkt, maar ik wil alvast iederéén bedanken, vooral die fietsster aan mijn zijde. Ten slotte was het deugddoend om te voelen hoe ook een heel ontrouwe blogger nog door  gedisciplineerdere bloggers hartelijk wordt ontvangen!