20-06-10

Actieve bifidus voor hazen?

De Nacht van Vlaanderen-marathon, mijn nummer twaalf is gelopen. Examens en nog wat drukke privé-bezigheden hielden me de laatste tijd alweer ver van de blogwereld. En toch deed het deugd om eergisteren in Torhout opnieuw vertrouwde gezichten/namen tegen het behoorlijk afgetrainde lijf te lopen : Francis, Cremke, Koen (de blogversie van de Marathonman eigenlijk) en nog een pak anderen.
Voor het eerst in mijn marathonbestaan had ik een haas aan mijn zijde, Kenneth met name. Hij liep al verscheidene marathons, PR 2u49' (hallelujah!), maar vaak haalde hij de finish niet, pech was al vaker zijn deel. Nu zou hij proberen vertrouwen te tanken door mij te hazen.
Geen van ons tweeën loopt goed bij warmte, wat dat betreft mochten we niet klagen. Ideale temperatuur, misschien iets te veel wind, maar de perfectie bestaat nu eenmaal niet. We startten in 3'51", alvast 20" voorsprong op ons schema van 2u56'. De uiteindelijke bedoeling was onder de 3u00' lopen, ik weet het, mijn doelstellingen volgen elkaar op en gelijken ook verdacht veel op elkaar. Zoals steeds vlogen de eerste kilometers voorbij, het leek goed te gaan. Tussen kilometer 10 en 20 kreeg ik het verdomd lastig, ik zette me achter Kenneth en klemde de tanden stevig op elkaar. Pijn in de hamstrings links, ter hoogte van de schenen, waarom spande ik die veters ook zo hard aan? Ik moest plassen, maar wou niet stoppen. Doorbijten, niet zeuren. Kenneth zette me schitterend uit de wind. Ik denk dat we halverwege doorkwamen in 1u27'40". Jammer dat de 21,1 km. niet stond aangeduid, of misschien heb ik het gewoon niet gezien? En dan begon voor de haas de miserie : aan de kant met problemen (zie titel). De gellekes waren hem niet bevallen, even hurken was aangewezen. Na twee kilometer pikt hij weer bij me aan, we beginnen aan mijn favoriete gedeelte, tussen kilometer 25 en 35, dat is meestal het moment waarop ik wat mensen begin in te halen, de kilometers compenseren mijn gebrek aan pure snelheid. We halen kilometer 30 in 2u06', 1 minuut trager dan het schema, maar nog prima op schema voor een tijd onder de 3 uur. Het kilometer 30-punt is ook de laatste aanduiding die ik zie, km. 35 en 40 zag ik niet, de nacht was er immers eindelijk ook geraakt. Kenneth haalt nu een grote groep (nou ja, zo'n tiental lopers) bij, en zet zich resoluut aan de kop. Kilometer 36, een nieuwe sanitaire stop voor mijn haas. Ik zie hem jammer genoeg maar na de finish terug. Nu moét ik het afmaken, ik kan dat beulenwerk van een goede vriend toch niet vergeefs laten zijn? Zo snel de eerste kilometers voorbij lijken te vliegen, zo tergend langzaam kruipen ze nu over het asfalt. Ik ben nu plots zelf haas voor een groepje, ik pep me op, dit moét lukken. Hoeveel kilometer nog? We zijn met zijn allen een beetje het tijdsbesef kwijt. Is dat daar niet Torhout? Moet ik hier naar links? En die benen, die voeten, waar moeten ze naartoe? En toch, we haspelen nu de kilometers af in 4'19", prima! De laatste volledige kilometer is ook de traagste : 4'22". De laatste 195 meter blijken er 369, ik leg ze af in 1'32", 4'11"/km. Was de marathon dan 174 meter te lang? Niet noodzakelijk, ik had mijn Garmin ingesteld op ronden van 1 km. Een kleine afwijking is altijd mogelijk en het is ook helemaal niet zeker dat ik steeds de ideale looplijnen volgde. Hoe dan ook, ik liep voor de derde maal onder de 3 uur (2u58'38"), dat was alweer van oktober 2008 geleden. Na een loopvrij januari 2010 had ik dit nooit verwacht. En voor één keer moet ik mijn dankwoord exclusief houden voor de man met de mooiste hielen ter wereld. Zonder hem was het niet gelukt! Andere gellekes en je vliégt in Dublin. Duizendmaal dank, compañero. 

06:15 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-05-10

Jip en Janneke in Someren

Het is gebeurd! Ik heb mijn allereerste en meer dan waarschijnlijk ook allerlaatste loopwedstrijd gewonnen, en neen, het was niet de halve marathon van Leiden, daar lopen échte atleten. Afgelopen zondag zou ik in Leiden starten, maar soms veranderen mannen plannen. Coach Gino besloot zaterdag om me te vergezellen naar en te hazen in Leiden. Hoewel we héél vroeg vertrokken, bleek al snel dat het nipt zou worden om op tijd aan de start te komen, we moesten eerst nog inschrijven, volgens de website diende je ook via shuttlebus ter plaatse te geraken. Ik herinnerde me plots dat er ook in Someren een wedstrijd was, over 5,10,15 of 20 kilometer. Een paar toetsaanslagen op de GPS, rijrichting aanpassen, plaatselijke bevolking aanspreken en mooi op tijd stonden we in Someren te blinken, waar de organisator net niet achteroversloeg toen hij hoorde dat er buitenlanders aan de start kwamen. Het is dan ook zo'n heerlijke wedstrijd, een aantal ronden langs het water, door de bossen, meestal op verharde paden en na de wedstrijd een koffietje en Limburgse vlaai, wat fruittaart blijkt te zijn, we reizen om te leren... Dat alles voor 5 euro, waarbij dan nog een gedeelte wordt afgestaan aan een goed doel. Het is wel eens anders hier bij ons ...
Zo'n 100 deelnemers aan de start voor de Allemansloop van Someren. Drie lopers gaan coach Gino en mij voor. Het parcours is mooi, maar behoorlijk zwaar, wat klimwerk en een passage over bospaadjes halen er de snelheid uit. Haas Gino zorgt voor de bevoorrading en dat is een echte luxe, zo vertraag je geen moment. Na één ronde (exact 5 kilometer!) halen we één loper in, podiumplaats dus, mocht er al een podium zijn. De snelste loper (na mijn haas uiteraard) liep blijkbaar de 10 km. en stopt na twee rondjes (35'30", een tijd waar ik zelfs niet over durf te dromen). Mijn rondetijden zijn behoorlijk egaal, ik kom door in 40'20" na tien kilometer en in 1u00'50" na drie rondjes. Opnieuw stopt de leider en plots rijdt de fiets vlak voor mij, ik loop aan de leiding, en dat doet behoorlijk raar. Eigenlijk is het zelfs vervelend met zo'n fietser voor je, zodra die eventjes doortrapt, snelt hij van je weg en toch wil je hem bijhouden. Hoewel coach Gino me zegt dat er geen dichte achtervolgers zijn, blijf ik tot op het einde wantrouwig. Dit lijkt te mooi. Gelukkig begin ik nu mensen te dubbelen, zo kan je van mikpunt naar mikpunt en vergeet je een beetje dat je kapot zit. De laatste rechte lijn is genieten, coach Gino laat me echter niet uitbollen, en drijft me naar een behoorlijke 1u21'15". Bloemen noch podium, maar dat vind ik niet erg. Ik geniet van die zege, natuurlijk was het tegen Jip en Janneke, maar laat Svenneke dan maar heel even in de waan dat hij net Olympisch goud behaald heeft. De ontnuchtering komt toch, geen probleem.  

allemansloopsomerenblog
 

09:47 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-05-10

Ja het leven was Leiden

Het vorige bericht dateert van 27 januari. Erg, héél erg. Het zal (hopelijk) niet meer gebeuren. Lopen doe ik vaker, dat wel. Het gaat echter sedert de blessure aan de knie nooit meer echt vlot. Ik ben al lang genezen verklaard en bouwde week na week de kilometers op, maar er blijft altijd wel pijn in en rond de knie, meestal 's morgens. Laten we het voor het gemak maar op slijtage houden, alle vervaarlijke tackles van weleer eisen nu hun tol.
Het viel me overigens op dat zelfs een getraind lichaam na een maand rust echt van nul herbegint. Mijn schoenen aantrekken was goed voor twintig hartslagen meer, de Garmin aantikken nog eens tien slagen en zo bleek het aanvankelijk onmogelijk om onder de 140 slagen te 'lopen' (lees 'slenteren'). Ook de spieren protesteerden weken aan een stuk. Inmiddels is dat allemaal verholpen, ik smeek weer om een iets hogere hartslag en de spieren voelen soepel aan. Ik tast alleen nog in het ongewisse over mijn conditie. In een eerste test leidde coach/haas Gino me naar een normale 18'03" over een kleine 5 kilometer, op ons gebruikelijk testparcours waar ik al sneller liep (17'45"), maar slecht was dat zeker niet. Twaalf kilometer in en rond Oosterzele was een tweede test. Hier liep ik 48'03" over een behoorlijk geaccidenteerde omloop.
En morgen komt nummer 3, waarbij ik spontaan terugdenk aan Robert Longs hit van héél lang geleden : Ja het leven was lijden... Ik loop immers de halve marathon in Leiden. Ideaal is het zeker niet, het wordt immers vroeg opstaan en ver rijden, helemaal alleen. Zielig, hé? Het past echter wel uitstekend in mijn voorbereiding op de Nacht van Vlaanderen, waar ik op 18 juni dolgraag de marathon zou lopen. Als alles morgen meevalt, ga ik er voor! Ik hou jullie op de hoogte en beloof alvast wat vaker te bloggen. Sportieve groeten!
 

14:13 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-01-10

Zoals de Garmin thuis tikt...

...tikt hij vanaf morgen ook weer elders. Stilletjes en heel voorzichtig, dat wel. Het knieverdict viel met andere woorden mee : kraakbeen, menisci en kruisbanden zijn intact. Vooral dat kraakbeen baarde me op voorhand zorgen. Zowel dokters als ultralopers op verplicht pensioen hadden me al verteld dat loskomend kraakbeen een abrupt einde kan maken aan het lopen.
In plaats van een ruïne van een knie bleef er dus toch nog een stevig bouwwerk over! Oef! De euforie wordt nu wel nog wat getemperd, de pijn is immers nog niet weg, maar als de diagnose klopt, dan liggen het ergste leed en vooral de langste inactiviteit  toch achter de rug. Mijn blessure blijkt in het retinaculum (¿qué?) te liggen, een zone opzij links van de knie. Drie keer shocktherapie, één keer per week moet het probleem definitief oplossen. Ik bespaar jullie de technische uitleg, het komt erop neer dat de kinesist (fysiotherapeut) met een soort van pistool schokken/geluidsgolven op de getroffen plek afvuurt. Naar verluidt gebruiken ze het toestel ook om nier- en galstenen te verwijderen. Het voelt alsof iemand met een hamertje razendsnel op mijn knieschijf zit te rammen. Best pijnlijk, maar dan enkel de eerste minuten, daarna voel je niks meer en iedere fervente loper weet dat het doel de middelen heiligt. Als je dan nog hoort dat je weer mag lopen, zij het maximum 3 maal per week een uurtje aan een rustig tempo, dan straal je toch gewoon? Ik maak nog even voorbehoud, wacht nog af of het herstel verloopt zoals voorspeld, maar ben wel héél blij met de hudige diagnose. En na een inactviteit van vier weken, ga ik donderdag, morgen dus, zalig een uurtje lopen, langzaam maar lekker. Toch?

09:11 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-01-10

Waar de Garmin bleef stille staan...

Voor één keer is geen nieuws slecht nieuws. Ergens eind december werkte ik een snelle training af op de loopband. Het was immers onmogelijk om op bevroren sneeuw buiten te trainen, je zou wel eens een blessure kunnen oplopen. Naar het einde van die stevige training voelde ik pijn in de linkerknie, een ongewone maar niet ondraaglijke pijn. 's Zondags kon ik zelfs nog behoorlijk - en pijnvrij! - crossen in Rieme. Als naturaprijs koos ik er voor een set schroevendraaiers. Hilarisch als je weet hoe handig deze Harry is.
Twee dagen later was de pijn niet langer te harden, trainen ging eigenlijk niet meer, maar ik wou het jaar toch nog afsluiten met een rustige training, op 31 december. Het is dan ook mijn laatste training geweest. En dan kom je in de medische greep : huisarts, rx-foto's, echografie, specialist... Er werd gedacht aan bursitis, patellapeesontsteking, maar uitsluitsel is er nog niet. Vermoedelijk zit het probleem nog elders en straks - over anderhalf uur - ga ik onder de scanner. Daar kan je menisci, gewrichtsbanden en kraakbeen laten onderzoeken, naar verluidt. Hopelijk volgt dan volgende week maandag een duidelijke diagnose en krijg ik uitsluitsel over mijn looptoekomst. De specialist vertelde me alvast na mijn herstel niet langer intensief te trainen en een snelle marathon maar uit mijn hoofd te zetten. Tenslotte werd ik toch al een dagje ouder...
Objectief gezien heeft die man overschot van gelijk, maar het competitieve vuur in mij brandt nog, ik heb er nog zin in. Ik wil nog één keertje onder die drie uur gaan op de marathon. Pleáse.
Ik hou jullie op de hoogte van de analyses. Sportieve groeten van een bange Sven. 

09:00 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-12-09

Derde cross, goede cross

Het is een bizar wereldje, dat van de crossers, of moet ik het eerder over veldlopers hebben om misverstanden met de sport van de heren Nys en Albert uit te sluiten? Als leek kom je wel eens voor verrassingen te staan. Je kan aan een cross meedoen voor 10 euro als je geen Val-nummer hebt. Als je lid bent van een atletiekvereninging heb je er wel één, en dan kan je gratis (lidgeld even buiten beschouwing gelaten) door de Vlaamse modder vlammen. Vóór iedere wedstrijd vul je ook een kaartje in met je gegevens erop, dat je bij de finish aan de organisatoren overhandigt. Zowat een uur later begint in de plaatselijke kantine het meest verrassende ritueel : om beurten, op basis van je behaalde plaats, mag je aanschuiven aan een soms rijkgevulde prijzentafel en een natura-prijs uitkiezen.
Afgelopen zondag mocht ik al die procedures nog eens meemaken in Oudenaarde. Het heeft echter niet veel gescheeld of ik gaf er de brui aan, wegens onvindbare kleedkamers. Nergens hing er een pijltje, ik werd door goedmenende mensen van hot naar her gestuurd. Net toen ik op weg was naar de auto (waar ik me dan maar ging omkleden, niet deelnemen is voor 'losers') loodste een goede ziel me de keurige kleedkamers binnen. De cross zelf vond ik de mooiste van het seizoen. Bij mijn debuut in Zwijnaarde waren de omstandigheden zó goed, dat je eigenlijk niet over een cross kon spreken en in Deinze blies ik in mijn overmoed - het adjectief jeugdig zal ik maar niet gebruiken - de motor al in de eerste ronde op. Nu startte ik relatief rustig, beperkte me tot volgen in de smalle stroken en benutte de vrije ruimte om wat lopers in te halen. Het parcours liep langs een aantal voetbalterreinen, had ook een tweetal goed beloopbare heuvels in petto en dankzij de weergoden flink wat zware stroken. Ik kon voor één keer de 4 ronden in een gelijkmatig tempo afwerken en kwam als 50ste op 102 deelnemers over de streep. Ook dat is even wennen. Bij stratenlopen eindig ik of net in of net buiten de eerste 10%. Bij het veldlopen is het echt knokken om binnen de eerste helft van het deelnemersveld te finishen. En de prijzentafel daar in Oudenaarde? Indrukwekkend, als 50ste kon ik nog voor een mini-koffiezet kiezen. Daarvoor loop ik al eens graag door de modder! Naar verluidt is dat crossen ook goed voor marathonlopers, dus dat is alvast meegenomen.
Sportieve groeten en tot op de volgende cross!

12:18 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04-12-09

November in cijfers...

Dankzij mijn nieuwe loopmaatje kan ik voortaan makkelijk mijn trainingen in maandelijkse overzichten gieten. Je gaat er niet sneller door lopen, het biedt eigenlijk geen meerwaarde, maar voor de cijferfreak in mij is het genieten. Zo lees ik van de pc af dat ik in november 24 maal de loopschoenen aantrok, samen goed voor 306,05 kilometer, 27u10'14" loopplezier (- 30' afzien in de cross in Deinze). de gemiddelde hartslag bedroeg 130, de maximale 167 (bereikt tijdens de cross in Zwijnaarde). In doorsnee liep ik aan 11,3 km./u. Mevrouw Kimpen hoef je er vermoedelijk niet van te overtuigen dat lopen goed is voor de lijn : in november verbrandde ik al lopend 24.246 calorieën.
Wees gerust, ik ben niet van plan voortaan iedere maand met een dergelijk overzicht uit te pakken, maar het speelgoed is nieuw dus gun me even dit pleziertje. Of het ook overmorgen, zondag, even leuk wordt, valt nog af te wachten. Om de glijpartijen in de veldloop van Oudenaarde tot een minimum te beperken, monteerde ik alvast lange spikes. Hierover later meer... Prettig en sportief weekend!     

18:00 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-11-09

Even overlopen

Soms schrijf je niks omdat er niks gebeurt, omdat je routineus een trainingsprogramma afwerkt. Soms is het oorkussen van de duivel de oorzaak. Inderdaad, die luiheid kenmerkt mij vaak. Een blog schrijven heeft wel iets weg van seks : je denkt er vaak aan, maar het komt er niet altijd van.
En toch is er heel wat veranderd in mijn loopleven. Sedert eind oktober heb ik een nieuw vast loopmaatje, de Garmin forerunner 405. Voor mensen met (licht) autistische trekjes een zaligheid, je krijgt een schat aan data te zien, eerts op je horloge, nadien op je pc, afstand, snelheid, hartslagen, je ziet via Googlemaps ook waar je gelopen hebt en je kan nog eens versneld de afgelegde weg in beeld brengen (je bent dan wel gekrompen tot een rood stipje, maar da's niet erg). Het volstaat gewoon met het horloge in de buurt van je computer te komen, de gegevens worden draad- en (voorlopig) feilloos doorgestuurd.
Omdat je echter van een nieuwe hartslagmeter niet sneller gaat lopen, zorgde trainer Gino voor wat extra prikkels : veldlopen staat dit seizoen bovenaan. Mijn allereerste veldloop in 25 jaar viel nog goed mee, maar ik had dan ook alle omstandigheden mee : het was zowaar een thuiswedstrijd (we liepen in mijn vroegere humanioraschool Don Bosco Zwijnaarde) en de zon zorgde voor goed beloopbaar gras. Ik haalde een gemiddelde van 3'47"/km, goed voor een 16de plaats op 36. Drie weken later blies ik vakkundig mijn motor op in Deinze. Ik spurtte links en rechts heel wat lopers voorbij in ronde 1, in ronde twee en drie werd ik langs diezelfde flanken door nog meer lopers achtergelaten. Leeg en uitgeteld finishte ik met een gemiddelde van 4'07"/km., ditmaal als 72ste op 150. Het is toch even wennen, als je gewoon bent om eerder vooraan in de klassementen te eindigen.
Tussendoor liep ik wel een goede bijna halve marathon (20,67 km. volgens Garmin) in Ploegsteert. Bij mijn vierde deelname daar haalde ik de finish na 1u21'59", een  nieuw PR.
Deze week doe ik het eventjes kalmaan, maar volgende week zondag spring ik als een dartel veulen de Oudenaardse wei in! Hopelijk ben ik niet opnieuw razendsnel uitgedarteld. Sportieve groeten van een blogger met goede voornemens. 

10:16 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-09-09

De Leiemarathon, slot

Nu er al een weekje over de Leiemarathon is gegaan, wil ik nog één keertje omkijken en de Alprosoja-marathon uitwuiven, misschien tot over twee jaar?
Tot mijn grote blijdschap en verbazing behaalde ik vorige week zondag zowaar een top-10 plaats. Nipt, ik was tiende! Bij de aankomst wist ik dat totaal niet, ik vernam het pas 's anderendaags toen ik een van de organisatoren belde. Na 18 kilometer ongeveer liep ik in 33ste positie, iets wat perfect overeenstemde met mijn borstnummer. Die nummers waren overigens per richttijd ingedeeld, heel origineel, maar het zorgde vooraf voor nog wat extra-stress. Wat als nummer 33 weer eens een klop van de hamer krijgt? Wat als..., ach de gebruikelijke overbodige muizenissen. Iets over halverwege liep ik een groepje voorbij, en vanaf dan kon het soms kilometers duren eer er nog iemand in zicht kwam. De lopers die mij voorbijsnelden, haalde ik na een tijdje weer in, een goed teken. Hier en daar stonden lopers met krampen of oververhit aan de kant. Ik denk dat ik op het einde nog een viertal lopers inhaalde, maar ik had over posities geen flauw benul. Uiteindelijk bleek het dus een onverhoopte top-10!
Die plaats kon echter niet volledig mijn lichte ontgoocheling wegnemen : in 2007 en 2008 liep ik in het najaar telkens onder de drie uur, in 2009 liep ik tweemaal 3u01 en één keer 3u05. Bij beter weer was ik vermoedelijk wel onder de drie urengrens gebleven, maar dan was ik zelfs niet in de top-20 geëindigd. Maar goed, geen vermelding in Runners World volgend voorjaar.
's Anderendaags kwam er nog een kleine teleurstelling bij. Ik was na de finish niet tot in de zo geroemde recoverzone geraakt. Het is natuurlijk ook niet zo eenvoudig om die 5 vrienden die de ganse marathon elk op hun manier meebeleefden en voor een schitterende ondersteuning zorgden nóg eens minstens een half uur te laten wachten. Toch jammer.
Tot slot volgen nog wat cijfers. Een echte marathonloper kan immers niet zonder. De eerste vijf kilometer legde ik vermoedelijk af in 20'40" (ik drukte een tweetal minuten na de start pas af, overgeconcentreerd waarschijnlijk). De volgende 5 km. liep ik in 21'20", dan 20'46" en tot halverwege nog eens 25'56" (voor 6,1 km.). Doortocht aan km. 21,1: 1u28'43". Negenenvijftig minuten en vijfenveertig seconden later kwam ik aan km. 35. KM. 37 volgde 8'47" later, km. 38 na 4'38". De laatste 4,2 km. legde ik af in 19'06". De maximaal behaalde hartslag was 162 (92% HRmax) en de gemiddelde was 158 (89% Hrmax).
 En nu? Weer vooruitblikken en een geschikte voorjaarsmarathon zoeken. En vooral : hopen op regen, wolken en koude tegen dan! U hoort er nog van!

15:19 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-09-09

Herfstmijmeringen

Eindelijk ben ik nog eens aan het klavier geraakt, het is alweer veel te lang geleden. De afgelopen maand was het trainen, trainen en twee weken afbouwen voor de gisteren gelopen Leiemarathon. Eén wedstrijd stond daarvóór nog op het programma. Oorspronkelijk zou ik voor de derde maal de halve marathon van Evergem lopen op zaterdag 5 september. Coach Gino en ik beslisten dat het beter was iets minder lang te lopen : 10 kilometer in Tilburg, op 6 september. Evergem werd echter niet volledig gedumpt, de loopschoenen bleven thuis maar het werd live genieten van straffe prestaties. Tof om eens als toeschouwer een loopwedstrijd te ondergaan.
In Tilburg 's anderendaags was ik behoorlijk wat stiller, maar de prestatie was goed: 38'06" op een exacte 10 km, veelbelovend voor de Leiemarathon.
Gisteren was het dan zover en de stress had me weer in een wurggreep. Ik slaagde er zelfs in cursussen Spaans zoek te maken. Het was dan ook een unieke marathon : trainer Gino begeleidde (loop)vriend Kenneth met de fiets, vrouw Kaat zou proberen 38 kilometer aan mijn zijde te fietsen, voorwaar geen sinecure, zeker niet in het begin, als de groepjes lopers nog samen klitten en het volledige, relatief smalle jaagpad innemen. Een hobbel links, een put rechts en daar ging die ketting. Wég Kaat. De kettingbeschermer werd er vakkundig afgerukt (dit zag ik uiteraard niet zelf) en nauwelijks twee kilometer verder was Kaat weer aan mijn zijde. Het is niet altijd evident voor de lopers, die individuele fietsbegeleiding, maar wel een ongeziene luxe als je er zelf eentje hebt. Geen gezeul met onhandig in een broekzak opgeborgen gelletjes (ik nam er eentje vóór en vijf tijdens de wedstrijd), geen angstig zoeken naar op voorhand afgegeven persoonlijke drankjes (ik blijf zweren bij ORS, een middel tegen uitdroging bij babies).
De wedstrijd zelf verliep voorspoedig. Ik startte niet al te snel, de hartslag was relatief hoog, maar daar zat ook de hitte voor veel tussen, de beloofde wolken en buien bleven - jammer genoeg voor mij - uit. Na zo'n 20 kilometer begon ik stilaan mensen in te halen, halverwege passeerde ik in 1u28'45", waardoor ik wist dat sub3 uitgesloten was, die laatste loodjes, nietwaar. Het bleef wel soepel draaien, ik haalde steeds meer mensen in, zag verschillende lopers door krampen geplaagd opgeven. Jammer genoeg viel ook Kenneth stil en op advies van trainer Gino stapte ook hij uit de wedstrijd. Met nog 4 kilometer te gaan, kwam de coach bij mij aanpikken en sprak me nog wat extra moed in, en door nog een drietal lopers in te halen, passeerden de kilometers zonder dat ik er veel erg in had. De gevreesde man met de hamer (in het Spaans is het met de voorhamer, die doen er altijd graag nog een schepje bij) bleef weg, de kilometers werden aan 4'30" afgelegd, en uiteindelijk kwam ik in 3u01'02" (?) over de finish, vermoedelijk in een mooie positie, maar dat weet ik nu nog niet.
Zoals steeds waren er rond de marathon héél ontroerende momenten : Francis die me op een voor hem moeilijk moment heel sportief sterkte toewenste, Kaat die me na de finish met een jeansbroek vol kettingolie om de hals viel, trainer Gino die ontroerd was door de speciaal bedrukte truitjes (vooraan 'Team Gino V Geyte, achteraan onze respectieve namen), een schitterend publiek, dat nu eens Gino, dan weer Sven naar me riep, steeds strategisch aan en rond bruggen opgesteld, dochter Rebeca die dankzij het betere pilootwerk van Kathleen mij meermaals kon aanmoedigen. Het zal nog even duren voor die mengelmoes van emoties is verwerkt, maar ik wil alvast iederéén bedanken, vooral die fietsster aan mijn zijde. Ten slotte was het deugddoend om te voelen hoe ook een heel ontrouwe blogger nog door  gedisciplineerdere bloggers hartelijk wordt ontvangen!

10:34 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-08-09

Luierdelui

De titel slaat niet op mijn looptrainingen, wel op het bijhouden van mijn blog. Het excuus van examens en reizen ligt al ver achter me, dus kan ik het enkel nog aan luiheid toeschrijven. In die twee blogvrije maanden werd er wel flink getraind met tussendoor een weekje uitblazen in Spanje. Een unieke ervaring mocht ik begin juli meemaken : het debuut van echtgenote Kaat in een 5km.-wedstrijd in buurdorp Zevergem. Kaat heeft niet die brandende loopambitie die mij zo kenmerkt, gelukkig maar, 't zou hier anders een echt stresskot zijn. Ze loopt wel heel erg graag en één wedstrijdje moet je dan toch meedoen? Ik haasde haar naar een tijd ruim onder de 30' en ze had "overschot", maar belangrijk vond ze dat eigenlijk niet. Het gaat haar om dat heerlijk ontstressende effect van het lopen, een effect dat het lopen ook nog steeds heeft voor mij, ook al nemen strakke schema's en stevige marathonvoorbereidingen soms eens te uitgesproken het voortouw. Dat was onder meer vorige week vrijdag zo tijdens de halve marathon in het verre Dalfsen (iets voorbij Zwolle). Mijn tijd viel me zwaar tegen : 1u29'40", zowat een kilometer trager dan gewoonlijk. Warmte? Vakantienaweeën? Ik heb er niet echt een verklaring voor en kon het ook al snel relativeren, ik had mijn stinkende best gedaan, meer zat er blijkbaar niet in. En nu train ik stevig door, nog één zware week (vermoedelijk boven de 100 kilometer), de week nadien wordt het wat rustiger en op 5 september volgt een laatste test bij de halve marathon van Evergem, waar ik in 2005 mijn allereerste wedstrijd liep. Tegen die tijd is de Leiemarathon (20 september), mijn elfde marathon, al nakend. Ik kijk er, samen met heel wat bloggers, als ik op de voorinschrijvingen afga, naar uit! Sportieve groeten.     

13:45 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-06-09

Bruggenloper

Examenstress en decompressie na een tweede voorjaarsmarathon hielden me alweer heel ver van de blogwereld verwijderd. Er valt nochtans altijd wel wat te melden, alleen moet je ook tijd maken om je eens aan het werk te zetten. Hierbij een poging om de verloren tijd in te halen. De traditie om na een marathon twee weken rust in te lassen, werd ook nu gerespecteerd. Het deed deugd, ook mentaal was het na twee snel op elkaar volgende marathons aangenaam om eens volmondig ja te zeggen tegen het glaasje (lees : flesje) wijn, het zoete dessertje en die lekkere Bounty.
Trainer Gino had zodra de trainingen hervatten een zoetzure verrassing klaar. Het trainingssysteem bleef ongewijzigd : twee snelle trainingen per week, één duurloop en tussendoor enkele rustige 50'-loopjes. In de derde week valt telkens één snelle training weg. Voortaan mag ik echter na iedere rappe sessie ook nog acht keer de brug van Zevergem op, weliswaar in een relatief ontspannen tempo, aan hartslag 150. Oorspronkelijk lag mijn hartslag bij de "beklimmingen" veel te hoog, maar nu de conditie weer goed is, lukt het prima.
Vorige week zondag liep ik nog eens een 10 km.-wedstrijd, in Groesbeek (Nederland), samen met trainer Gino, maar voor het eerst konden we mekaar eens aanmoedigen tijdens de wedstrijd. De échte atleten liepen immers na de recreanten. Er stonden vier rondjes van 2,5 km. geprogrammeerd, en dat beviel me wel. Iedere ronde kan je je tijd checken, en je kent snel iedere bocht van het  parcours. Bij ieder rondje liep trainer Gino, als opwarming, even met me mee (ik probeerde later tijdens zijn race wijselijk dat niet na te doen). Bij elke doorkomst zag ik mijn doel (onder de 40' lopen) haalbaarder worden. Er zat nog wat in de tank en dankzij een snelle laatste ronde eindigde ik in 38'30", een tijd die me uiteraard heel tevreden stemde.
Een volgende wedstrijd kondigt zich al aan : 5 km. van Zevergem, waar niemand mijn parcourskennis (de beruchte brug, weet u wel) kan evenaren en waar ik Kaat bij haar eeste wedstrijd zal begeleiden. Iets om naar uit te kijken! 

11:20 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-05-09

Stop de tijd : Loop een Maasmarathon!

Sedert 2007 is mijn doel bij een marathon heel eenvoudig : onder de drie uur lopen. Het verwezenlijken van dat objectief is echter iets lastiger. Zonnige voorjaarsmarathons waren nog nooit een succes. Zowel in 2007 als in 2008 bleef ik in een zonnig Antwerpen op 3u06' steken. Richting Visé zag ik onheilspellende ochtendlijke nevelslierten : dat wordt zweten. 
Van bij het startschot loop ik in het spoor van Ivan Hostens, de traditionele haas voor 2u59'. Na een tiental kilometer merk ik dat de hartslag toch wel onrustwekkend hoog oploopt, tot 164, zo'n tien slagen te hoog. Dan weet je hoe laat het is, dat wordt afzien en na 15 kilometer loopt de groep zó van me weg. Nog 27 te gaan! Opgeven, Sven, stoppen, kijken of je al liftend terug naar Visé kan. Wat? Loser! Loser! Loser! Na de derde schreeuw begint de eenzame tocht van zo'n 27 kilometer, de hartslag zakt en ik zál doorzetten. De knock-out blijft eigenlijk uit, ook al dankzij de bij de start afgegeven persoonlijke drank, een kwart liter water aangevuld met ORS, een middel tegen dehydratatie. Het is telkens wel even zoeken naar de door mijn jongste dochter grappig versierde flesjes, maar zo krijg ik toch voldoende vocht binnen (enige minpuntje voor de organisatie : water uit amper gevulde bekertjes dat is echt spotten met de lopers, dat kan je niet maken). Af en toe loopt iemand me voorbij, maar ik haal eerder zelf lopers in in en dat zorgt voor vertrouwen. Het voelt niet eens zo heel lastig aan, het is alsof er een soort van toerenbegrenzer is ingebouwd: het gaat goed en constant, maar niet echt snel. De stippen in de verte worden steeds iets zichtbaarder en de kilometers vliegen niet voorbij, maar evenmin beginnen ze te kruipen. Het wordt uiteindelijk nog een spurtje om onder de 3u05' te blijven. Het lukt net niet. Mijn netto-tijd bedraagt drie uur, vijf minuten en nul seconden. Niet dat ik vooraf zou getekend hebben voor die tijd, maar ik ben tóch blij en trots. Volgens mijn mooie, ter plaatse uitgeprinte diploma behaal ik de 45ste plaats. Vandaag stond ik in een vermoedelijk voorlopige uitslag 44ste. Er waren 645 deelnemers, 611 mensen bereikten de finish. Ik kijk voldaan terug op mijn tiende marathon. Ik had de wolken van vandaag liever gisteren gezien, maar dat heb je nu eenmaal niet voor het kiezen.
En nu? Zorgen dat alle doorgangen van amper 15 cm. in de verwaarloosde tuin wat breder worden, het prefab-konijnenhok in elkaar steken en donderdag een eerste keer weer onze favoriete sport beoefenen. Sportieve groeten!   

10:32 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-05-09

Maasmarathon in zicht

De laatste snelle training is achter de -al een week heel pijnlijk aanvoelende - rug. Over drie dagen begint in Visé mijn tiende marathon. Bij een dergelijk project horen steeds voorbeschouwingen, allerlei toogfilosofieën en andere lichtvoetige gedachten.
Net als tijdens mijn heel bescheiden voetbalcarrière merk ik dat ervaring de zenuwen niet vermindert. Vóór elk van mijn pakweg 500 voetbalwedstrijden was ik behoorlijk nerveus, en nu is dat voor iedere marathon krek hetzelfde. Alleen loopt een mens zo weinig marathons en is een marathon zo'n aparte belevenis dat die zenuwen telkens dagen op voorhand toeslaan. Stiekem hoop ik zelfs dat mijn rugpijn enkel en alleen aan de stress te wijten is, maar dat zien we dan zondag wel.
Ik hoop nu zondag voor het derde opeenvolgende jaar onder de drie uur te lopen, wat meteen garant zou staan voor dagenlange euforie, maar ook met een tijd onder drie uur en vijf minuten zou ik nog héél tevreden zijn. In mijn vorige negen marathons ontmoette ik zesmaal de man met de hamer, in de overige drie miste hij me nipt. Hopelijk kan ik hem over drie dagen ontwijken. Het is alvast de bedoeling om te beginnen aan 4'10" per kilometer, om dan in de laatste 12 km. het verval zoveel mogelijk te beperken.
De voorbereiding was in ieder geval goed, alleen liep ik nog nooit twee marathons zo relatief snel na elkaar (Barcelona, 1 maart jl.). Naar het schijnt is de Maasmarathon een snelle marathon, het valt nu enkel nog te bezien of ook ik zondag snel zal zijn.
Sportieve groeten en misschien tot zondag?  

14:18 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-04-09

Zondag Scheldedag

De fysieke conditie krijg je niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen. Als je denkt een variant van de vorige zin al eens gehoord te hebben, dan keek je in de jaren 70 en 80 net als ik vaak naar de Nederlandse televisie (voor een tientje heb je een vriendje, enzovoort). Het afgelopen weekend moest ik diep gaan voor onze favoriete sport. Op zaterdag stond de stilaan gebruikelijke 5 km.-test geprogrammeerd. De opdracht is verbazingwekkend simpel : met een zo hoog mogelijke hartslag drie rondjes en een half afleggen, samen goed voor een kleine 5 km. De hartslag ging tot 167, wat gezien de vele trainingen nog redelijk is, en de tijd bedroeg 17'54". Ik liep het parcours ooit al in 17'40", maar ook wel in 18'20". Stond er overigens niet wat nadelige wind? Je leest het goed, een loper kan zichzelf nogal wat wijsmaken.
Op zondag was ik onverwachts toch in Antwerpen, maar niet om er de marathon te lopen zoals de afgelopen 2 jaar, enkel om het spektakel te bekijken. En laat het uitgerekend nu 'mijn weer' zijn, een heerlijk mals regentje, perfect om te lopen, balen om te kijken! Ook als je zelf niet deelneemt, blijft het toch wel een spektakel, zo'n marathon. Vóór de tien mijl-drukte had ik Antwerpen alweer verlaten om zelf mijn langste duurloop af te werken, ook langs de Schelde, maar dan iets meer westwaarts (?). Twee uur en twintig minuten die ik heel traag aflegde (gemiddelde hartslag 120, 68% HRmax), maar toch voel je die inspanningen 's anderendaags. Hoe dan ook is het zware trainingswerk nu voorbij, er volgen nog wel wat snelle, korte prikkels tot aan de Maasmarathon, maar het lange lopen of twee keer per dag lopen ligt achter de rug. Sportieve groeten van een volop taperende Sven. 

09:57 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-04-09

Wondermooie Avaloop

De voorlaatste test voor de Maasmarathon van 10 mei verliep goed. Ondanks de weersvoorspellingen was het zaterdag warm, misschien wel al iets te warm, maar de Avaloop van Opstal bevat meer dan 10 km. bosloop, waardoor de hitte niet begon te wegen. Een aantal zompige stroken enerzijds en enkele zandstroken anderzijds voegden wat pittige crosselementen toe. Ongetwijfeld was dit de mooiste halve marathon uit mijn 'loopbaan'. Enkel mijn bijziendheid leverde me wat problemen op. Ik zag de vermoedelijk wel heel aanwezige signalisatie vaak laat en dacht echt dat ik beter kiezelsteentjes of kruimeltjes had meegenomen om ongedeerd uit het labyrint van Buggenhout te komen. Geen enkel bospaadje bleef onbetreden. De veel te grote schare afwezigen (deze race voor het goede doel verdient beter) had ongelijk. Mede dankzij de richtlijnen van trainer Gino (gas terugnemen bij hartslag 160) had ik tijd om het landschap in me op te nemen en had ik nog wat zuurstof over. Pas na een uur en eens uit de Buggenhoutse bossen kreeg ik het lastig. Ik finishte al bij al relatief fris in 1u25'45" (eerlijkheidshalve moet ik hieraan toevoegen dat uit een aantal Garmin-metingen bleek dat niet de volle 21,1 km. werd gelopen), goed voor een 11de plaats. Deze week worden nog veel kilometers afgehaspeld, met zaterdag mijn gevreesde 5 km.-test, onder de deskundige begeleiding van trainer Gino, die gisteren een knappe 2de plaats behaalde bij de masters in de marathon van Boston (2u20', 20ste overall) en zondag mijn langste duurloop (2u20'). Nadien wordt het afbouwen in de laatste rechte lijn naar mijn tiende (!) marathon. Sportieve groeten!

11:33 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-04-09

Inhaalbeweging

Waar waren we ook weer gebleven? Zondag, 29 maart, 10 km. in en rond de Blaarmeersen. Wat de tijd betreft (41'39"), werd het een tegenvaller, nauwelijks sneller dan mijn marathontempo. De wedstrijd viel me ook een beetje tegen qua  sportiviteit, ik zag 't allen kanten lopers stukken "afsnijden". Eigenlijk hoef ik me dat gewoon niet aan te trekken, maar het is een gedrag dat me steeds weer stoort.
In ieder geval konden een paar lekkere glaasjes wijn 's avonds de ontgoocheling wegnemen.
De twee weken die volgden, stonden volledig in het teken van trage kilometers maken. Weken van respectievelijk 8u30 en 10u30, waarvan het overgrote deel in Z3 gelopen (hartslagzone rond de 70% van de maximale hartslag) vormen hopelijk een goede aanloop naar de Maasmarathon van 10 mei e.k.
Deze week worden er wat minder kilometers gelopen, en nu zaterdag volgt in Buggenhout een halve marathon, waarbij het de bedoeling is niet al te diep te gaan, gewoon controleren of de benen de kilometers goed hebben verwerkt. Daarover later meer. Overigens, een dikke proficiat voor de Rotterdamse marathonlopers, ik zit nog wat achter met het lezen van de verslagen, maar dat komt in orde! Sportieve groeten.

21:39 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-03-09

What's up, doc?

Goed nieuws van de dokter : de bloedwaarden zijn allemaal OK, hematocriet 41,9, voor mij is dat prima, om hoger dan 43 te geraken moet ik ofwel maandenlang niet lopen, of een stevige epo-kuur volgen, en geen van beiden bevalt me. In een tijd waarin vaak van knipperlichten sprake is, is een dergelijk groen licht mooi meegenomen. Ik heb me wel nog niet ingeschreven voor de Maasmarathon (10 mei), maar ben zeker zinnens dat eerstdaags te regelen. Overmorgen loop ik nog eens een 'thuiswedstrijd', in en rond de Blaarmeersen. Je kan er kiezen tussen 5, 10 en 15 km. Het is al van de stadsloop van Gent, mei vorig jaar, geleden dat ik nog eens een tien kilometer liep, dus ga ik voor die afstand. Nu enkel nog duimen voor prima loopweer! Sportieve groeten.

10:57 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-03-09

Dubbele come-back

Exact drie weken zijn er voorbijgevlogen sedert de marathon van Barcelona. Meestal wijst een blogstilte bij mij helemaal niet op een loopstilte, maar ditmaal was dat uitzonderlijk wel het geval. De eerste twee weken na een marathon loop ik so wie so nooit veel en nu kwam er ook nog eens een (berken?)allergie wat stokken in de wielen annex loopschoenen steken. Sedert dinsdag lukt het echter weer aardig. de hartslag steeg wel naar ongekende hoogten, louter en alleen de hartslagmeter aandoen en de 100 was al overschreden. Bij een halfuurtje héél langzaam lopen haalde ik een gemiddelde hartslag van 130, ruim 10 slagen hoger dan anders en bij de snellere (dit was deze week een heel relatief begrip) trainingen werd telkens makkelijk de voorgeschreven 165 gehaald (93% max. HR).
Mijn planning ligt voorlopig nog niet vast. Veel hangt af van de analyse van mijn bloed (dinsdag laat ik mijn bloed 'trekken'). Als de bloedwaarden goed zijn, loop ik meer dan waarschijnlijk de Maasmarathon, op 10 mei. Bij mindere resultaten wordt de volgende marathon eerst op 20 september afgewerkt, de rivier van dienst is dan de Leie. Ik hou jullie op de hoogte!

17:32 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-03-09

Barcelona!

Luid galmde het bij de start : Barcelona, in de versie van Freddie Mercury en Montserrat Caballé, hymne van de Olympische Spelen 1992, uiteraard in Barcelona. Terwijl iedereen in het rode startvak (sub 3 uur) geconcentreerd leek, sprongen de tranen me in de ogen, emoties vóór de start van de marathon, het is eens iets anders. De start verliep overigens moeizaam, de vermoeidheid van het reizen, de slapeloze nachten door het razende feestgedruis dichtbij het hotel zaten blijkbaar nog in de benen. Het voordeel van een grote marathon is echter dat je altijd wel in een goed groepje belandt. Dankzij een prima loopweertje, lichte motregen, 10 graden, kwam ik halverwege goed door : 1u27'30", ik voelde me prima. Dat zou duren tot kilometer 38, 2u40'00", toen stond ik - vooral in mijn hoofd - bijna stil. Vanaf nu was het lijdend de hellingen nemen, het vat was leeg. Waarom kon ik nu geen grotere passen meer nemen, hoe kwam het dat anderen me leken voorbij te vliegen? Waar bleef die stomme finish nu toch? En dan ben je er, over de "llegada" en kan je enkel nog blij zijn, tevreden dat het voorbij is en tóch ook trots. Eindtijd bruto 3u01'34", netto 3u01'24". Zonder het blessureleed van de afgelopen weken, eindigde ik misschien onder de drie uur, maar dat is bijzaak. Dit blijft voor altijd een schitterende marathon voor mij. Dankzij de vaak opduikende supporter Kaat (ook al zag en hoorde ik haar niet altijd, daar waar ik haar wel spotte, gaf ze me vleugels) zal ik deze negende symfonie van 42,2 km. steeds graag beluisteren! En nu proberen om eens normaal de trappen af te komen... 

11:02 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-02-09

Volop gesteund

Er valt zoveel te vertellen, maar waar haal je de tijd vandaan? Om eventjes terug in die tijd te gaan, op zaterdag 31 januari legde ik mijn eerste snelle training sedert lang af. Het werd om allerlei redenen afzien, de vo2 was allesbehalve max, de benen voelden niet echt goed aan en natuurlijk speelden ook weer de schenen op. Een pijnlijke nachtrust was het gevolg, en toch voelde ik beterschap, de pijn verdween sneller en leek draaglijk. Zouden de steunzolen hun werk beginnen te doen?
Een routinebezoekje aan de dokter bracht nog een ander kwaaltje onder mijn aandacht : blijkbaar heb ik last van veneuze insufficiëntie, ik kende de term niet, maar weet nu dat het zwellingen veroorzaakt onderaan het been wegens slechte werking van de aders. Remedie : steunkousen! Op mijn 42ste voelde ik me plots een bedlegerig oudje met "'t flubiet", zoals ze dat bij ons zeggen. Maar goed, het bracht zoden aan de dijk. Ik liep op woensdag een pijnloze snelle training en besloot op zondag 8 februari mee te lopen in de halve marathon Groet uit Schoorl. Zo'n 270 km. enkel, maar gedeelde afstand is halve afstand. Dankzij trainer Gino kon ik vooraan starten, was ik eventjes een 'vip'. Ik stelde me echter wel zo veel mogelijk achteraan in het startvak, ik wou immers traag starten en dan eventueel wat versnellen. Helaas, toen ik na twee kilometer doorkwam in 7'36" wist ik al dat ik mijn trage start kon vergeten. Doorbijten, afzien. De pijn bleef echter weg, na 6 kilometer zat ik stikkapot, maar ik ging niet helemaal kopje onder en trok me op aan deugddoende tussentijden (10 km. na 39'55", 15 km. na 1u00'39"). Vanaf km. 15 liepen we door enig mooie duinen, gelukkig op een verharde weg en ondanks de uitputting genoot ik van het lopen op zich. Stilaan kwam de finish in zicht. Ik kwam  stikkapot in 1u25'30" over de streep. Het etentje achteraf in het hotel bracht me weer op krachten. 
Twee dagen later leek de pijn teruggekeerd, maar het was vals alarm. Ik kon afgelopen week uiteindelijk 7 uur trainen, met als hoogtepunt een zware training gisterenavond waarbij trainer Gino me dankzij 36 sprintjes (18 x 45", evenveel keer 30") vakkundig afmatte. Barcelona lijkt haalbaar (marathon, 1 maart). Onder de drie uur lopen zal er niet inzitten, daarvoor heb ik te weinig kilometers op de teller staan, maar een belevenis wordt het so wie so. ¡Venga!

15:00 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-01-09

Vreemdgaan

Vorige week liep ik van maandag tot vrijdag exact twee minuten, namelijk op de loopband van de podoloog. Bij die consultatie bleek al snel dat ik al mijn ganse leven vreemd ga, iets waar vooral het beenlengteverschil van anderhalve centimeter voor zorgt. Ik denk niet dat de conclusie 'steunzolen' ooit al zo snel werd getrokken. Gewoon ontspannen rechtop staan toonde al aan dat ik nauwelijks steunde op mijn rechter- maar des te meer op het linkerbeen. Over het afrollen van de voet hoeven we het dan al niet meer te hebben.
De dagelijkse bezoekjes aan de kinesiste (fysiotherapeute) zorgden ervoor dat ik vanaf vorige week zaterdag weer een beetje mocht lopen. Een halfuurtje per dag, meer zat er voorlopig niet in. De pijn is te harden, 's nachts recupereert mijn scheenbeen behoorlijk, maar echt lekker loopt het zeker niet.
Zonet heb ik mijn steunzolen afgehaald, ik bewandel nu enkel nog het rechte pad, dat hopelijk naar de marathon van Barcelona leidt. Morgen staat daarom ook een eerste snellere training op het programma, ik ben razend benieuwd...
Inmiddels kwam ook de langverwachte Runner's World toe, ik keek, toegegeven eerst naar de marathontabel 2008, maar tot mijn spijt stond ik ook elders in het magazine : lees eens tussen de regels van het artikel over shin splints, je treft er mij, misschien wel jezelf en zeker ook enkele vrienden aan...
Voor alle niet-geblesseerden een schitterend weekend en voor de geblesseerden een nóg beter weekend. Zij verdienen het!

17:56 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-01-09

Nu moet je flink zijn...

Wie herinnert zich het zinnetje uit de titel niet? Bambi verliest zijn mama en moet voortaan op eigen benen staan, wat zijn vader hem dan ook streng gebiedt. Menig kind en volwassene barstte in tranen uit bij zoveel leed. Daarbij vergeleken moet ik mijn tegenslag relativeren. Ik voelde het al een tijdje aankomen, maar pas heel graag de struisvogelpolitiek toe : als je het niet benoemt, dan is het er niet. Helaas, de laatste trage duurloopjes van het weekend deden mijn rechterbeen steeds meer opzwellen, de pijn was zelfs 's nachts niet te harden.
Op maandag gooide ik de handdoek (de loopschoenen) in de ring. Tendinitis van de tibialis anterior, luidde het verdict. Dagelijks kiné verzachtte al snel de pijn, en heel misschien mag ik morgen al eens opnieuw lopen. Na vier jaar intensief trainen mag ik niet klagen, het betreft pas mijn eerste echte loopblessure, in het voetbal haalde ik slechtere gemiddeldes. En nu? Voorlopig heb ik Barcelona (marathon, 1 maart) nog niet geschrapt, een PR uiteraard wél, maar misschien kan ik nu des te meer genieten van de unieke Catalaanse omgeving? Verder ben ik van plan me eindelijk eens steunzolen te laten aanmeten (verpleger in het UZ sloeg twee jaar geleden al steil achterover toen hij mijn looptechniek zag en kon niet geloven dat ik blessurevrij liep), in de hoop de schenen zo te ontlasten.
Om mooie vooruitzichten te hebben, schrijf ik me nu definitief (en ditmaal zoals het hoort) in voor de Leiemarathon. Meer dan ooit vind ik lopen de mooiste sport die er bestaat, dus heb ik me voorgenomen er nog lang van te genieten...
Een beetje droevige, maar vooral hoopvolle groetjes!

10:28 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-01-09

Week

Vandaag stond de zwaarste training van de week geprogrammeerd. In totaal 32 spurtjes van nu eens 45" dan weer 30"  met telkens 30 seconden rust en om de vier spurtjes een minuut rust. Hoe gul kan een trainer niet zijn! Maar, toegegeven, het was leuk en - jammer genoeg - zo voorbij. Ik sta er toch wel vaak verbaasd over dat het genieten blijft, dat lopen, ook al worden spieren, gewrichten en dergelijke niet ontzien.
Morgen volgt nog een langzame duurloop (ik vermoed van 1u30), zondag twee kalme trainingen, dat zou het weektotaal op ongeveer 9 uur brengen (een kleine 100 km. in totaal). Prettig weekend voor allen! 

11:54 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-01-09

Tussen twee trainingen in

Het zijn stevige trainingsweken momenteel. Het gemiddelde ligt rond de 8 uur, en zoals steeds zijn daar veel heerlijk trage trainingen bij. Deze morgen nog een dergelijke training afgewerkt, in het gezelschap van Kaat, die probleemloos de start-to-run afhaspelde en nu regelmatig meeloopt. Of samen lopen een teken van echte liefde is, weet ik niet, maar het is alleszins heerlijk en ontspannen lopen. Straks volgt nog een rustige training, ditmaal met coach Gino. Het zal uiteraard minder romantisch zijn, maar toch verheug ik me er al op. Morgen wordt immers andere koek : dan is het spurtjes trekken geblazen, mag de hartslag weer de hoogte worden ingejaagd, Barcelona wenkt immers stilaan, nog amper 6 weken...
Voor wie naast tijd om te trainen, ook wat leestijd overhoudt : ik las deze week 'De halve van Egmont', van Bram Bakker. Op wat voor mij overbodige details na een heerlijk boekje en o zo herkenbaar. Alvast nog veel lees- en loopplezier! 

14:56 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-01-09

Eindelijk

Het is alweer veel te lang geleden dat ik hier nog eens kwam, en zo kennen jullie meteen al mijn grote voornemen voor het nieuwe jaar : iets vaker bloggen. Aan alle sportievelingen wens ik een jaar met heel veel loopplezier (voor sommigen een eerste keer vijf kilometer lopen, voor anderen een pr op de halve marathon en voor nog anderen een marathon onder de drie uur), en aan iedereen uiteraard héél veel geluk in 2009.
Mijn eigen planning wijkt behoorlijk af van de voorgaande jaren : ditmaal geen 10M Oostende-Brugge, geen halve marathon in Sluis en misschien ook geen marathon in Antwerpen. Reden is Barcelona, waar op 1 maart de marathon plaatsvindt. Dankzij de krokusvakantie kan ik er uitzonderlijk aan de start verschijnen en op 42-jarige leeftijd laat je unieke marathonkansen niet aan je voorbijgaan. Ter voorbereiding loop ik op 8 februari de halve marathon in Schoorl. De voorbereidende trainingen verlopen goed, zij het niet volledig pijnvrij, maar er is alvast niks ernstigs aan de hand. De gure weersomstandigheden hebben me niet al te veel afgeremd, één keertje slechts kwam de loopband er aan te pas, namelijk bij een 5km.-test. Dergelijke zware inspanning doe je immers beter niet in de vrieslucht.
Sportieve groeten en écht tot binnenkort!  

10:41 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-12-08

De eerste sneeuw(kraak)

Kenden jullie al het woordje sneeuwkraak? Ik alvast niet, maar het voelt wel bizar aan. Na een training even bewegen met de voet, je hand op de pijnlijke plek op het scheenbeen leggen, en dan voel je het : sneeuwkraak. Zodra je 'het' voelt, begrijp je ook de naam : het voelt als sneeuw die onder je voet euh... kraakt. Dat is voor mij eigenlijk eerder goed nieuws : een stressfractuur heb ik alvast niet, en de sneeuwkraak moet 'dooien' (¡Qué nivel!) met veel rekken, ijsbehandelingen en geduld.
Een weekendje Koksijde deed deugd. Ook op sportief gebied! Op zaterdag een duurloop van 1u20' (eerste uur volstrekt pijnloos gelopen) en op zondag had trainer Gino een verrassing in petto : twaalf maal de Hoge Blekker op (gelukkig op geasfalteerde baan). Het verliep al bij al vlot en mede door de weinige trainingskilometers haalde ik vlot een hartslag van 168 (95%). Het vertrouwen is hersteld, de optimist in mij heeft de zwarte wolken (voorlopig) weggeblazen. Over een tweetal weken begint de voorbereiding op Barcelona (1 maart 2009). Stilaan wordt het anti-oxidantenverbruik teruggeschroefd. Een opflakkering rond Kerst en Nieuwjaar valt evenwel niet uit te sluiten. 

09:33 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-11-08

Twijfels

Het zijn bizarre looptijden. Enerzijds is er een soort van decompressie na alweer een lang loopseizoen (wat een contrast met die vroegere voetbalseizoenen) en anderzijds zou het wel eens kunnen dat ik voor het eerst geblesseerd raakte bij het lopen. Pijnvrij lopen zit er voorlopig niet in, ook nieuwe schoenen brachten vooralsnog geen oplossing. Iets boven de enkelknobbel vormt het opgestapelde vocht een soort van 'bandje' en bij het lopen manifesteert de pijn zich soms halverwege het scheenbeen, soms voel ik nauwelijks iets. Erg is het allemaal niet, voorlopig ben ik in behandeling bij de fysiotherapeute en 'gaat' het lopen wel. Alleen is de onrust er : nu eens denk ik dat het een voorbijgaand bagatel is, dan weer dat het om een stressfractuur gaat, periostitis,... Zei ik al dat ik een zwartkijker ben? 

09:56 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-11-08

Ploegsteert 2008

Voor de derde maal in mijn 'loopcarrière' liep ik de halve marathon in Ploegsteert. Na 2005 (1u32'), 2006 (1u25'08") en een forfait in 2007 hoopte ik nu op een tijd rond de 1u24'. Mijn PR op de halve marathon bedraagt 1u24'40", maar Ploegsteert is net iets korter, dus een gehomologeerd PR kan het so wie so niet worden.
Vóór Brussel 2008 liep ik nog nooit een wedstrijd in de regen, nu lijkt het wel of ik enkel nog in de regen loop. Tot voor de start (blij weerzien met Vincent , héél sterk gelopen overigens) twijfelde ik over mijn outfit. Enkel een singletje of een 'damarke' met lange mouwen met daar een singletje over. Voor één keer bekloeg ik me mijn keuze niet. Geen enkele keer kwam ik zelfs maar in de verleiding om de mouwen op te stropen. Vlak voor de start begon het immers al te druppelen, de wind versaagde geen enkel moment en al snel viel het water met bakken uit de hemel. Ik haakte mijn wagonnetje aan bij een klein groepje, maar moest na vier kilometer lossen, het ging iets te snel. Vincent en compagnie liepen me na negen kilometer voorbij, ik haalde de 10 kilometer in 38'50" en kon me over een korte inzinking zetten, de plassen op de mooie bospaadjes deerden me steeds minder. Na 15 kilometer kwam ik door in 58'45", perfect op schema. Ik hield een termpo van rond de 15km./u aan, en finishte relatief vlot (lees 'kapot', maar dat vergeet een mens zo snel) in een mooie 1u22'55".
Wat de organisatie betreft : een dikke pluim, heerlijke douches met warm water, verkwikkende kom soep achteraf. Toch mag het niet méér en groter worden, de toevloed van auto's kan nauwelijks nog opgevangen en of je met het openbaar vervoer in het pittoreske Ploegsteert geraakt in minder dan 4 uur, dat valt te betwijfelen. Dus misschien volgend jaar toch eens Deinze-Aalter?  

15:42 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

06-11-08

Scheenwee

Eind augustus kreeg ik plots pijn aan het scheenbeen. Na wat gepieker en gesuf, veel ijs en enkele kiné-beurten, besloot ik nieuwe schoenen te kopen. De vorige, Saucony Omni Grid, waren amper drie maanden oud, 'goed' voor ongeveer 700 kilometer. Rats versleten bleek bij grondig nazicht. Ik koos toen voor Mizuno Fortis. De pijn ging weg, de voorbereiding op de marathon van Brussel was nauwelijks verstoord. Maar, je raadt het al, het kon niet goed aflopen met een schoeisel dat de naam Fortis draagt. Van de week stak de pijn weer de kop op, ik vrees dat ook deze schoenen al versleten zijn, ik heb niet echt een ergonomische loopstijl. Aan dat tempo moet ik misschien een job als schoenverkoper overwegen, op voorwaarde dat ik elke week nieuwe modelletjes mag uittesten. Het loopplezier is door de zeurderige pijn een beetje verminderd, maar ik reken erop dat de bovenvermelde remedies (ijs, kiné, nieuwe schoenen) daar snel verandering in brengen. Eventuele complicaties zullen snel worden vermeld.

14:54 Gepost door Sven in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |