...tikt hij vanaf morgen ook weer elders. Stilletjes en heel voorzichtig, dat wel. Het knieverdict viel met andere woorden mee : kraakbeen, menisci en kruisbanden zijn intact. Vooral dat kraakbeen baarde me op voorhand zorgen. Zowel dokters als ultralopers op verplicht pensioen hadden me al verteld dat loskomend kraakbeen een abrupt einde kan maken aan het lopen.
In plaats van een ruïne van een knie bleef er dus toch nog een stevig bouwwerk over! Oef! De euforie wordt nu wel nog wat getemperd, de pijn is immers nog niet weg, maar als de diagnose klopt, dan liggen het ergste leed en vooral de langste inactiviteit  toch achter de rug. Mijn blessure blijkt in het retinaculum (¿qué?) te liggen, een zone opzij links van de knie. Drie keer shocktherapie, één keer per week moet het probleem definitief oplossen. Ik bespaar jullie de technische uitleg, het komt erop neer dat de kinesist (fysiotherapeut) met een soort van pistool schokken/geluidsgolven op de getroffen plek afvuurt. Naar verluidt gebruiken ze het toestel ook om nier- en galstenen te verwijderen. Het voelt alsof iemand met een hamertje razendsnel op mijn knieschijf zit te rammen. Best pijnlijk, maar dan enkel de eerste minuten, daarna voel je niks meer en iedere fervente loper weet dat het doel de middelen heiligt. Als je dan nog hoort dat je weer mag lopen, zij het maximum 3 maal per week een uurtje aan een rustig tempo, dan straal je toch gewoon? Ik maak nog even voorbehoud, wacht nog af of het herstel verloopt zoals voorspeld, maar ben wel héél blij met de hudige diagnose. En na een inactviteit van vier weken, ga ik donderdag, morgen dus, zalig een uurtje lopen, langzaam maar lekker. Toch?

Voor één keer is geen nieuws slecht nieuws. Ergens eind december werkte ik een snelle training af op de loopband. Het was immers onmogelijk om op bevroren sneeuw buiten te trainen, je zou wel eens een blessure kunnen oplopen. Naar het einde van die stevige training voelde ik pijn in de linkerknie, een ongewone maar niet ondraaglijke pijn. 's Zondags kon ik zelfs nog behoorlijk - en pijnvrij! - crossen in Rieme. Als naturaprijs koos ik er voor een set schroevendraaiers. Hilarisch als je weet hoe handig deze Harry is.
Twee dagen later was de pijn niet langer te harden, trainen ging eigenlijk niet meer, maar ik wou het jaar toch nog afsluiten met een rustige training, op 31 december. Het is dan ook mijn laatste training geweest. En dan kom je in de medische greep : huisarts, rx-foto's, echografie, specialist... Er werd gedacht aan bursitis, patellapeesontsteking, maar uitsluitsel is er nog niet. Vermoedelijk zit het probleem nog elders en straks - over anderhalf uur - ga ik onder de scanner. Daar kan je menisci, gewrichtsbanden en kraakbeen laten onderzoeken, naar verluidt. Hopelijk volgt dan volgende week maandag een duidelijke diagnose en krijg ik uitsluitsel over mijn looptoekomst. De specialist vertelde me alvast na mijn herstel niet langer intensief te trainen en een snelle marathon maar uit mijn hoofd te zetten. Tenslotte werd ik toch al een dagje ouder...
Objectief gezien heeft die man overschot van gelijk, maar het competitieve vuur in mij brandt nog, ik heb er nog zin in. Ik wil nog één keertje onder die drie uur gaan op de marathon. Pleáse.
Ik hou jullie op de hoogte van de analyses. Sportieve groeten van een bange Sven.